|
Iets om over na te denken |
|
Sunday 29 May 2011 |
Het was mooi, de #blogrevival. Zoveel deelnemers dat ik bijna niet wist waar te beginnen met lezen.Bloggers ontdekken of herontdekken die ik zeker zal blijven lezen. En heel veel bewondering voor de mooie verhalen, en het lef van mensen om ze op te schrijven. Zezunja met haar hetebrijstukjes. Cinner met haar open teksten over hele moeilijke zaken. Luna die iets aanraakt wat we geen taboe willen vinden maar wat het stiekem toch is. Tink die #overleeft. Bijzondere verhalen van bijzondere mensen die ik zeker blijf volgen. En ik? Ik schrijf luchtige stukjes over koekjes, en plug kunstenaars die voor mij zeggen wat ik denk. Tussen de regels door kun je vermoeden wat me echt bezighoudt, maar opschrijven? Dat durf ik niet. Omdat Sekreet in sommige kringen niet anoniem is. Omdat internet misschien uberhaupt wel helemaal niet anoniem is. En omdat er ook nog zoiets is als privacy van andere mensen. Ik merkte dat vooral daarnet, toen ik een reactie wilde plaatsen bij Kaatster en het toch niet durfde. Dat Madelief voor mij ook een jeugdheld was. Naast alles wat Kaat al schreef, ook omdat ze me liet zien dat het kon, een gelukkig leven met alleen je moeder. Dat het dus misschien toch niet heel erg zou zijn als mijn ouders hun vele luidruchtige vechtruzies zouden omzetten in een scheiding. (Wat ze nooit hebben gedaan overigens. Ik kan nog steeds in heftige discussies verzeild raken met kinderen van gescheiden ouders welke situatie voor een kind het onveiligst voelt.) Ja, het staat hier nu dus toch. Omdat ik mijn gevoel anders niet uit kan leggen. Omdat het maar een heel klein beetje lef is vergeleken met wat anderen tonen. Maar het blijft lastig. Wat vertel je wel en wat niet? Wat komt op een ongelegen moment weer bovendrijven? Soms denk ik erover een blog ernaast te beginnen. Echt anoniem. Want ik heb best nog wel iets uit te werken aan hoe je jeugd je beïnvloedt. Maar dan sta ik ergens, en kent niemand me. Léést dus niemand me. Waarom zou ik het dan op het net zetten? En dan tik ik maar weer gewoon een gezellig stukje over het einde van de wereld. Of mn nieuwe t-shirt. De blogrevival heeft zeker iets losgemaakt bij me. Met enige regelmaat (denk wekelijks, niet dagelijks :) ) zal hier weer iets verschijnen. Maar hoe lollig het wordt, daar denk ik nog even die over na...
|
|
Thursday 26 May 2011 |
In 1992 zag ik hen voor het eerst. Een intensief onderzoeksproject met vier medestudenten werd verluchtigd door fragmenten van Camaretten, waar een van hen zijdelings bij betrokken was. De publieksprijs werd dat jaar gewonnen door twee Belgische broers, Raf en Mich van Kommil Foo. Om het na veel bloed, zweet en tranen uiteindelijk geslaagde project te vieren togen we met zijn vijven naar hun voorstelling Plank. In de kleine zaal van de Schouwburg in Leiden betekende onze komst een toename van het publiek met 25%. Maar het was de moeite meer dan waard. Mooie luisterliedjes over de liefde (en het misgaan ervan) en de wereld. En prachtig spel met beperkte middelen. Van een plank in de gelijknamige voorstelling tot overspel-scene uitgebeeld met louter een paar laarzen en een paar pumps in Spaak. Ik heb Kommil Foo nooit meer losgelaten. Tien jaar later zat ik tussen drommen mensen in een uitverkochte grote zaal van de schouwburg, stiekem terugdenkend aan dat lege zaaltje in Leiden. Ik heb niets met handtekeningen, maar de CD van het twintigjarig jubileum heb ik vorig jaar door de heren laten signeren. Iedere keer weer raak ik verrast en ontroerd door wat ze nu weer aan moois hebben gemaakt. En nu grijp ik de blogrevival met haar extra bezoekers schaamteloos aan om ze te pluggen. Als je van taal houdt, als je van liefde houdt, luister dan eens (oh, en het is heus ook voor te lachen he). Naar het hartverscheurende Ruimtevaarder (uit Lof der waanzin), met twist aan het einde. Naar Worsten (uit Spaak) waarin een het verhaal van een slager volledig uit de hand loopt, of naar Het Beest is de Baas, wat je heerlijk mee kunt brullen. Of de mooi verpakte maatschappijkritiek in De Volgende, hieronder...
De Volgende op Youtube
|
|
Wednesday 25 May 2011 |
|
Ik ben er weer ingetrapt. Me verheugd op een nieuwe eetsensatie. Ik hou nogal van eten namelijk. En dan niet van grote hoeveelheden eten, maar van heel veel verschillende smaakjes eten. (waar je overigens net zo goed een aanzienlijke omvang mee opbouwt) Ik laat me dus makkelijk verleiden om nieuwe producten te proberen. Op vakantie zoek ik altijd een supermarkt op, het liefst een heel grote, om te kijken wat voor onbekende smaakjes er daar te krijgen zijn. En ik ben dus geen ezel. Want ik vergeet al-tijd dat nieuwe producten voor 80, nee 95% marketing zijn. Vrijdag kon ik me niet beheersen. Een nieuw soort koekjes. Batavia-koekjes, volgens oud-Hollandsch recept door Cornelis Anthonius Koenders (ja, de neef van die van de drop) uit de Oost naar Nederland gebracht. De heerlijke brosse bolle koekjes met chocoladesnippers knipoogden naar me vanaf de verpakking. Vier dagen wist ik de zak dicht te laten. Vandaag ging ie open. Na 2 milimeter steeg een weeiïge kokosgeur uit de zak op. De ronde, dikke, brosse koekjes bleken platgeslagen donkerbruine geribbelde plakjes. Niks eetsensatie. Niet vies hoor, maar op zijn best een middelmatig koekje dat je in een wegrestaurant bij de koffie zou krijgen. Ik ben er weer ingetrapt... PS: de nieuwe sinaasappel-banaanjoghurt-zonder-stukjes-fruit dat vanavond het toetje vormde maakte veel goed. Morgen toch maar weer es naar de supermarkt. |
|
Tuesday 24 May 2011 |
Bloggen-zonder-omzien is het motto van de blogrevival. Dapper schreef ik de eerste dag een stukje dat aanhaakte bij de actualiteit, niet de afgelopen 2 jaar samenvatte en niet het hoe en waarom van de blogrevival uit de doeken deed. Net zoals ik dat twee, drie, vier jaar geleden deed. Vandaag, op dag 2, gooi ik de handdoek al in de ring. Niet qua bloggen hoor; als ik ergens aan begin maak ik het af, en bovendien vind ik schrijven leuk. Maar ik kan niet anders dan constateren dat bloggen voor mij niet meer is wat het vroeger was. Sekreet is anoniem. Althans; in de werkomgeving waar ik vier jaar terug zat had ik me door m'n eigen reageerverdrag verraden. Maar in de baan daarna hebben hele taskforces naar mijn blog gezocht en het niet gevonden. Daar ben ik best een beetje trots op. Het is ook fijn, om te kunnen schrijven wat je denkt zonder daar de volgende dag IRL over ter verantwoording te worden geroepen bij het koffieapparaat. En het is best handig, dat ik hier kan roepen dat ik me vanmiddag niet kon concentreren op het inhoudelijk interessante verhaal van twee gesprekspartners omdat de ene uit zn mond stonk en de andere naar zweet rook. Zet ik dat op Twitter, dan menen allerlei mensen zich te herkennen en voor je het weet heb je een heleboel uit te leggen aan mensen die je helemaal niet bedoelde. Zoals Zezunja al zei: 'ik zou het niet doen, zoveel persoonlijke informatie op internet zetten.' Toen ik begon met bloggen, had je nog geen Twitter. Je kreeg dus niet direct reactie op wat je schreef. Mijn eerste echte reactie van een onbekende lezer was een bijzonder moment. Mijn eerste - en nog altijd enige :) - stokje bracht een ware extase. Ik schreef op wat ik dacht, mooi geconstrueerd en als het even kon met wat humor, had een paar lezers, en dat was genoeg. Zo begon ik ook aan deze blogrevival. Lekker knutselen aan stukjes, schrijven over dingen die meer ruimte vragen dan 140 tekens, weer even lekker in mijn schuilplaats. Die ik koste wat het kost niet wil koppelen aan mijn Twitteraccount, dat deels zakelijk is. Als ik mensen uitleg wat ik in Twitter zie, dan leg ik uit dat het voor mij, werkend in een klein bedrijf, mijn 'koffieapparaat' is waar ik roddels deel en discussieer over tv-programma's en het weer. Ik hou me ook niet bezig met aantallen volgers, hou niet in de gaten wie me ontvolgt en lees mensen die ik interessant vind ook al volgen ze mij niet. En toch he... toch moet ik op mijn handen gaan zitten bij al die tweets die langskomen over de blogrevival. Mensen, ik doe ook mee! Lees mij! Kom langs! Joehoe! De schuilplaats van Sekreet is mij te dierbaar om het te doen. Maar deep down is het stiekem best een beetje confronterend dat Twitter de aandachtsjunkie in mij zo naar boven heeft gekregen... |
|
Monday 23 May 2011 |
|
Stel hè, stel, die gekke Harold Camping was zo gek nog niet geweest, en eergisteren was de rapture echt begonnen. Dan zou het hier toch behoorlijk stil geweest zijn – niet dat dat dan veel verschild had van de afgelopen twee jaar, maar dat geheel terzijde. Niks gezellig op de bank blogrevivallen, maar strijden tussen de puinhopen van de aardbeving om de laatste halve liter water. Want een degelijk noodpakket heeft natuurlijk niemand. Hoe dat ongeveer zou werken was gisteravond toevallig (althans, de programmeur zal ook internet lezen) in de film 2012 te zien. Heel veel schreeuwende, rennende, vallende en vluchtende mensen. Ik zat met verbazing te kijken. Niet alleen omdat de film volkomen onwaarschijnlijk was, maar ook omdat iedereen maar bleef rennen naar de volgende vernielde plaats. Als we nou toch zeker weten dat de wereld vergaat en ik erbij, dan ga ik maar liever gewoon dood op m’n eigen bank. Ik zou lekker blijven zitten waar ik zit. Dat deed ik dus ook, zaterdag om 12 uur, o nee 6 uur, o nee 7 uur, o nee middernacht, terwijl iedereen ginnegappend het einde van de wereld afwachtte. Want gek genoeg fascineert het ons allemaal wel. Wat nou als het echt waar is? Heb ik dan alles gedaan wat ik wilde? Nouja, ik wil nog minstens 400 boeken lezen, heb best nog wat vakantiewensen, een droomproject dat op het punt van beginnen staat en geld over de balk gooien omdat je het niet meer nodig hebt lijkt me best leuk. Maar stevig het roer omgooien omdat de wereld bijna vergaat? Nee. Ik zou alleen, voor zover dat in mijn macht ligt, zorgen dat DLVML bij me in de buurt is. Maar mooie momenten met hem heb ik al gecreëerd. Op werkgebied ben ik op een plek waar ik mezelf 5 jaar terug nooit gezien zou hebben, en het bevalt me beter dan ik ooit had kunnen denken. Dierbare vrienden spreek ik mede dankzij de zo verfoeide social media eerder meer dan minder en ik heb geen enkele behoefte om rekeningen te vereffenen. Nou heb ik begrepen dat er ook doemdenkers zijn die beweren dat de deeltjesversneller van CERN een zwart gat kan veroorzaken dat de hele aarde opslokt. Dus als het nou echt moet hè, op 21 december 2012, kunnen we dan afspreken dat CERN samenwerkt met de Maya’s? Dan zink ik op mijn bank al bloggend en twitterend weg in dat heerlijke zwarte gat. |
|
Thursday 10 July 2008 |
|
Ik bewonder mensen in de zorg. Ik kan het namelijk niet. Ik vind het erg geruststellend dat er instellingen zijn om zieke, oude en ontspoorde mensen te helpen. Dan hoef ik er niet over na te denken. Ik ben zelfs zo hardvochtig dat ik alleen een straatkrant koop als het buiten -10 is en de verkoper echt wanhopig kijkt. Ik ben er niet trots op, maar wel eerlijk over. Hulpeloze mensen vind ik eng. Vandaag liep ik de Albert Heijn in. Binnen een tafereel dat niet te missen viel. Ook al deed iedereen of ie het niet zag. Een verlopen, bibberende man van een jaar of vijftig. In korte broek en hemd, op blote voeten. Slechts één boodschap afrekenend bij de kassa: een blauwe fles spiritus van het huismerk. Ik liep snel de winkel in. De man schuifelde er trillend uit. Maar ik kon me niet concentreren bij het vak veel te duur convenience food. Buiten bewoog de man stapje voor stapje voorbij. Gadegeslagen door allemaal mensen die net deden of ze dat niet deden. Het kan natuurlijk gewoon iemand geweest zij die herstelde van een hersenbloeding. Die zijn ramen even wilde lappen. Of wat zaken ontvetten. Dat kan. Maar iedereen die 'niet naar hem keek' dacht hetzelfde. Die man gaat zometeen die fles spiritus aan zijn mond zetten. De gedachte alleen al bezorgde me een baksteen in mijn maag. Laat ie het in godsnaam in ieder geval verdunnen, dacht ik. En meteen erachteraan: maar waarom doen we allemaal niks? Maar wat dan? Ik ga zo'n man niet liefdevol in huis opnemen. De crisisdienst bellen op basis van de aankoop van een fles spiritus? Toen de man al vrijwel uit zicht geschuifeld was, besefte ik wat ik het liefst had willen doen. Ik, die Eddy Zoey buiten zou laten staan en met een boog om straatkrantverkopers heen loop. Ik had een fles wodka voor hem willen kopen. Zodat ie zich net niet dood zou zuipen. Maar om kwart over zes, na sluitingstijd van de slijterij, had ook ik geen ander alternatief dan een blauwe fles spiritus van het huismerk... |
|
Tuesday 03 June 2008 |
|
Eigenlijk heb ik best veel om over te loggen, maar geen tijd om het te doen. Daarom alleen even een leestip, maar wel een eyeopenende leestip. Voor wie net als ik dacht dat die stalker geheel per ongeluk alleen op haar website terecht was gekomen: About:Blank (heb kort gespeeld met de gedachte een "Piet"-bevrijdingsfront op te richten, maar ach, het helpt toch niet) |
|
De verdrietige rommelsmurf |
|
Tuesday 01 April 2008 |
|
Heel even was ik enorm blij. Want ik las net dat Albert Heijn na de smurfenrage die ouders en kinderen tot wanhoop dreef, nu een hele leuke nieuwe actie is gestart. Je kunt een fantastische prijs winnen. Een professioneel schoonmaakteam dat een dag lang je huis komt schoonmaken! Ik zie het meteen voor me. Dát wil ik wel! Eindelijk die kalkaanslag van de badkamermuur, de prut uit de mechanische ventilatie en de spinnenwebben uit de hoeken. Hier met die prijs! Luttele seconden later is mijn roze wolk alweer doorgeprikt. Om in aanmerking te komen voor de prijs, moet je je beste huishoudtip insturen. Lieve mensen van de Albert Heijn: als ik uberhaupt de gave had om huishoudtips te verzinnen, dan had ik dus geen professioneel schoonmaakteam nodig he?! |
|
Friday 21 March 2008 |
|
Ik ken de cijfers. Ik werk ermee, ik probeer er in mijn footprint rekening mee te houden. Ik verzamel oud papier en voel me schuldig dat ik zo lang douche. Maar echt, het is heel moeilijk om te geloven dat de aarde opwarmt als je op 21 maart zit te kijken naar een enorme sneeuwbui... |
|
The nerd, the geek and the woman |
|
Sunday 24 February 2008 |
|
Gesprek tussen twee mannen.
Verstokte Apple-fan: "Mijn nieuwe computer werkt als een tierelier. En gisteren heb ik er een emulator opgezet zodat ik ook Windows kan draaien."
Eigenaar van Windows-netwerk: "Ik heb nu mijn machine zo ingericht dat ik bij het opstarten kan kiezen voor Linux of Mac-besturing."
Apple-fan: "Het is toch wel geil hoor, om zo'n Apple full screen op XP te zien draaien."
Windows-man: "Ik ben er ook wel trots op dat ik nu gewoon een werkende Apple heb staan."
Is het dan heel gek dat ik voorstel dat ze van computer ruilen? Misschien moet ik me als pragmatische vrouw toch eens laten aansteken door het 'just because we can'-virus... |
|
Dat hadden we niet afgesproken! |
|
Sunday 17 February 2008 |
|
Komt Albert Heijn weer met Smurfen als actie. Lekker origineel. Terwijl ik zo'n goed idee had.... |
|
Sunday 03 February 2008 |
|
In Kenia moorden bevolkingsgroepen elkaar uit. Hamas legt zijn wil op aan Egypte. In Irak gaan dagelijks tientallen mensen dood bij bomaanslagen. De ChristenUnie doet serieuze pogingen om deuken te slaan in onze vrijheid van meningsuiting. En toch. Zondagavond 3 februari om 23.15 heeft de meerderheid van de zichzelf serieus nemende nieuwsmedia twee headlines. De ene onveranderlijk gevuld met de woorden Joran, Natalee en Peter R. de Vries (en omdat ze niet op 1 Teletekstregel pasten wijdde de NOS er godbetert meteen een compleet blokje headlines aan). De andere: 'Boer Jan is zijn vrouwen kwijt'. Kennelijk zijn er in Nederland echt geen belangrijker zaken op de wereld. |
|
Wednesday 26 December 2007 |
|
We zijn allemaal politiek correct en dubieuze hobby's alsmede genante aandoeningen houden we liever voor onszelf. Je zult nooit een proefpakketje Tenalady herkennen in een postzending en de Playboy/Penthouse worden verzonden in een plasticje met een wit papiertje over de omslag (waardoor weer pijnlijk duidelijk is dat het de Playboy/Penthouse is, maar dat geheel terzijde). Dit weekend kreeg ik, na het bestellen van een volgens mij best aardig kerstkadootje, de melding dat het geheel mij 'in een witte envelop zonder opdruk' toegezonden zal worden. Ik wist niet dat Jools Holland en His R&B Orchestra zo'n ranzig evenement was... (ps: in tweede instantie begreep ik heusch wel dat dat was om te voorkomen dat iemand ze uit mijn brievenbus jat, maar toch) (PS2: de discrete witte envelop bevatte zo'n groot adresvenster dat zelfs een onervaren concertganger in een oogopslag kon zien dat de envelop concertkaartjes van ticketbox bevatte...) |
|
Tuesday 18 December 2007 |
|
Het vroegste record ooit was 11 november in Guatemala - of all places. Verheugd constateerde ik vandaag dat 18 december best wel prettig laat was om Do they know it's Christmas Time voor het eerst te horen. Maar was het dan ook nodig dat ik het kreng op die 18e december op drie verschillende zenders vijf keer langs hoorde komen? |
|
Tuesday 13 November 2007 |
|
Echt, ik ben vereerd. Met de aandacht van Mike. Mike, mijn grootste fan. Mike, die in vier dagen vijftig reacties heeft achtergelaten. Mike, die zinnen volschrijft met geheimtaal. Maar zoals dat gaat met aanbidders: het vreet tijd. Dus Mike, het was mooi, maar het is over. Met pijn in mijn hart neem ik opnieuw afscheid van mijn reactievenster. Heet u geen
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
of Mike 12980 of Mike 53447 en wilt u wel een boodschap achterlaten? Mail dan naar sekreet[at]gmail.com. Update: ook dit e-mailadres is niet meer in gebruik, dankzij mijn andere aanbidder Mikkel. Het zal wel in de naam zitten... |
|
Saturday 10 November 2007 |
|
Zojuist, de alom bewonderde Herman van Veen met zijn nieuwste stuk muziek op tv. Het refrein: 'En het regent pijpenstelen, en als het geen pijpenstelen regent, dan gaat het pijpenstelen regenen.' Ik vraag me serieus af waarom ik mij op mijn werk zo druk maak om de kwaliteit van mijn teksten. |
|
Thursday 25 October 2007 |
|
Doorgaans ben ik niet zo feministisch ingesteld. Echt onderdrukt worden we allang niet meer, en hoewel we van de Heleen Mees'en van deze wereld meer dan fulltime moeten werken, ben ik ervan overtuigd dat de meeste vrouwen achter hun keuze voor parttime werk staan, om uiteenlopende redenen. En toch zat ik gisteren te schreeuwen naar de tv. Ik had het eigenlijk al kunnen weten toen Editie.NL presentator Jeroen Latijnhouwers er zo nodig van te voren bij moest zeggen dat ie 'het echt een heel leuk nieuwtje vond'. Het ging over startende ondernemers. En dat een steeds groter deel van de startende ondernemers vrouw is. En dat een groot deel daarvan ook nog eens moeder is. Nou ben ik niet zo'n fan van positieve discriminatie. Het heeft al snel een lading van 'kijk, die schattige vrouwtjes kunnen ook nog praten'. En inderdaad. De zelfstandige werkende moeders van editie NL begonnen geen 'bedrijf', maar een 'bedrijfje'. (tot twee keer toe!). Ze hebben om precies te zijn, vaak een 'winkeltje' op het web. En om de enorme efficientie ervan te illustreren, werd een dame opgevoerd die deskundig was omdat ze een 'boekje' had geschreven. Dit vrouwtje laat voortaan de itempjes van dat programmaatje toch maar weer links liggen... |
|
Het moet niet veel gekker worden |
|
Monday 01 October 2007 |
|
Ik snap best dat huisdieren geliefd zijn. Ik vond Dagboek van een poes heus ook vermakelijk om te lezen. En ook ik doe af en toe net alsof mijn oppaskatten mijn gekwek echt verstaan en mij leuk vinden in plaats van de lading kip-met-kaas-kattensnoepjes die mijn komst inluidt. Maar dan moet ik wel meteen weer om mezelf lachen. Vandaar dat ik ook spontaan in gehinnik uitbarstte toen ik het volgende bericht in mijn mailbox aantrof: Wil jij de goudvis van je ouders laten weten dat hij echt bij de familie hoort? Of wil je wat extra aandacht geven aan de parkiet van opa? Dan is dierendag natuurlijk hét moment om dat te doen! Maak daarom nog voor woensdag 3 oktober 15.00 uur een dierendag CustomCard, zodat die op donderdag 4 oktober wordt bezorgd bij jouw favoriete dier. Ik wist dat tegenwoordig iedere zichzelf respecterende kleuter een eigen PC met internet heeft. Dat een beetje eenjarige die het Bonny St Clair-niveau ontstijgt, zelf de dvd aan kan zetten. Maar dat parkieten mail kunnen lezen, dát was nieuw voor me. Maar het mailtje was echt. Hallmark heeft echt een site opgezet waar je digitale kaartjes aan huisdieren kunt versturen. Nooit geweten dat Mr. Bean eigenlijk gewoon een reality-show was... |
|
Saturday 01 September 2007 |
|
Als ik mijn computer opstart, verschijnen achtereenvolgend het groene wolkje van Skype, het groene poppetje van MSN en sinds vandaag de gele smilie van de Hyve-kwekker. En nou niet meer zeuren dat ik zo lastig te bereiken ben! |
|
